Feuilleton

11

‘Ik moat dus tinke, datst hjir blanko ynstapt bist,’ sei Seleina, ‘en datst dat briefke mei “Wy nimme kontakt mei dy op” foar kennisjouwing oannommen hast. Ik leau dy, hear.’
‘Ja, ik ha gewoan ôfwachte en fan ’e moarn wie it dan safier. Mar hoe witsto dat ik, nei’t ik yn Belgrado by dy yn it hotel west hie, oansprutsen bin? En dan skynst ek noch te witten wat de konklúzje fan de persoan wie mei wa’t ik praat ha.’
‘Ik wit hoe’t de wrâld yninoar sit. Ik wist dat ik yn Belgrado folge waard.’
‘Mar do wiest dy jûns yn kognito.’… Lês fierder

Feuilleton

10

Se wiene in skoftke stil.
‘In liif, de ereksje fan ’e neakene stilte, de heimsinnige eachopslach fan stien,’ sei Seleina doe, ‘ik wit net wêr’t ik it wei ha.’
‘Sille wy der mar mei kappe?’ sei Catrinus.
Alexander gong fan it bêd ôf en neaken nei ûnderen ta. Seleina draaide har op ’e side om te sliepen. Catrinus gong der doe ek ôf, klaaide him oan en doe’t er ûnder kaam, woe er fuort ôfstekke nei hûs ta, mar Alexander sei: ‘Wat tinkst fan my?’
‘Hoe bedoelst?’
‘Dat ik hjir by Seleina bin.’
‘Eins neat. It is Seleina har libben.’… Lês fierder