Skyngehak

Bliuwt der by it iten fleis oer dat fuortsmiten wurdt, of der falt by it tameitsjen in stikje spek op ’e flier, dan tink ik altiten: ‘Skande, dêr hat de baarch him foar opoffere.’ Dat is wat oerdreaun fansels, mar net ûnwier. De fraach is, mei hokker rjucht ik in dier op yt. Kannibalen twifelen net oer harren itensfoarsjenning. Want wat is der no noch lekkerder as minskefleis? En wêrom soe it net meie?
Dat is in frjemde kwestje, sa as de rjuchtsaak tsjin Armin Meiwes, de kannibaal van Rotenburg sjen liet. Hy iet in man op dy’t him frijwillich by him melden hie.… Lês fierder

By de yntelliginsjetest op de legere skoalle moasten wy útfine hokker kant in searje kamrêden opdraaiden as de earste linksom gong. Soks koe ik noch neikomme. Mar in horloazje útinoar helje en wer yninoar sette, dat is oare tee.
Fierder ferknoeide ik al reparearjend achterassen fan fytsen, benammen dy mei Sturmy archer fersnelling, balpinnen, fulpinnen, radio’s, in stofsûger, in analooch fototastel, ensafh.
Us heit hie in pear technyske boeken oer automotors, dêrút probearre er my oan it ferstân te bringen hoe’t sa’n motor wurke. Ek dat koe ik foar in grut part – de ûntstekking, it oansûgjen fan brânstof, de silinderslach – neikomme.… Lês fierder

Wa kin der no net type? Yn hokker húshâlden stiet no gjin kompjûter!
Dat wie eartiids oars. Ik wit gjin famylje út myn jeugd dêr’t in typmasine stie. Myn earste typmasine kocht ik op in feiling fan de Domeinen yn 1972. Ik hie net op de sichtdagen west, ik rûsde mar wat. Foar 75 gûne, krige ik trije masines, by de ien sieten de letterstangen alhiel yn ’e knoop, de oare wie yn in minne algemiene kondysje, de tredde wie goed. In bakbeest fan in ding, in Remington út de jierren ’50. Bytsje oalje deryn en ik koe type. Dat wie needsakelik wurden troch in dosint Sosjology, dy’t it wegere om hânskreaune stikken te akseptearen.… Lês fierder