Myn frou wie achter de kompjûter ferdwûn en ik siet noch mei ús dochter, dy’t in wykein útfanhûs wie, noflik yn ’e tún wat te keuveljen. It wie in hearlike simmerjûn. Wy dronken der in read wyntsje by en hiene it oer de tún, oer de blommen en oer jierren lyn doe’t wy noch yn it oare hûs wennen en by ús op it hiem altyd stikelbargen libben.
Dêr’t wy no wennen, yn dizze tún, wiene gjin stikelbargen. Us dochter hie der in ferklearring foar. Yndertiid soarge sy dat der op it hiem altyd in plakje wie dêr’t de stikelbargen ûnder krûpe koenen en sokke plakjes wiene hjir yn ’e tún net.… Lês fierder