‘Moi sunder wergea benna da walden: / Smoekscadjend beamtegrien oerol yn ’t rund.’ Sa bigjint it bikende liet ‘De Wâldsang’ fan de dichter Harmen Sytstra, mar sa stiet it tsjintwurdich net yn de lietebondel ‘Fryslân sjongt’. Sa’t it hjir stiet is it de oarspronklike ferzje út 1848. Yn de tiid fan Sytstra, de njoggentjinde ieu, stie de Fryske stavering noch net fêst en der wiene forskillende taelkundigen en skriuwers dy’t in systeem fan staveringsregels úttocht hiene.

Lês fierder by Hindrik Sijens… Lês fierder

It hat de hearen fan Regaad mist, mar soks kin barre. It is yn elts gefal net wier dat de horror oan de Fryske skriuwers foarbygien is.

Lês fierder by Cornelis van der Wal… Lês fierder

Mûskestil wie it publyk fan Geart Tigchelaar en Willem Schoorstra justerjûn yn de sositeit fan studinteferiening Bernlef yn Grins. Yn swarte pakken liezen de skriuwers grizelferhalen út eigen pinne foar. Yn in tsjustere romte stiene se efter rigen flakkerjende kearskes, tusken wyld kringeljende reek (út in masine) en lieten de omtrint tritich harkes huverje by aventoeren dy’t har beide yn in kelder ôfspilen.

Lês fierder by It Nijs… Lês fierder

Toevallig werd mijn aandacht getrokken door een bordje aan een van de boekenplanken: Dialecten van het Nederlands / Fries / Zuid-Afrikaans. Juist ja. Eén plank met een aantal Zuid-Afrikaanse en nog veel minder Friese boeken. Er was al wat in gerommeld, en mijn oog viel op een omgevallen dik boek dat zo te zien op een dunner boekje was gevallen.

Lês fierder by Baukje Zijlstra… Lês fierder

Lang om let haw ik dan myn debút makke mei twa ferhalen yn literêr tiidskrift Ensafh.

Lês fierder by Johannes Beers… Lês fierder