Doe’t de freed yn in sneon feroare en syn hert noch tikke, besleat Karl-Werner Zweimann dat er fan no ôf in Deen wie.
‘Dänen lügen nicht,’ sei it ferske en Karl-Werner leaude graach oan ferskes.
‘Ich bin ein Dansk,’ seid er tsjin himsels. It hearde him al o sa fertroud yn ‘e earen. Wa woe no lid wêze fan dat poepefolk mei syn Nazi-ferline, as er yn syn djipste wêzen Deen wie? Net ien by syn rjocht ferstân, doch? Karl-Werner gong foar de spegel stean en helle de hân troch syn readblond prúkje hier. Eins nuver dat er syn Deensk-wêzen net earder beseft hie.… Lês fierder