Hast elkenien hat it wol: dy dream dêr’tst ynienen neaken yn bist. Do moatst wat presintearje, nei in sollisitaasje ta of bist earne yn it iepenbier, en ynienen hast gjin klean mear oan.

Fannacht hie ik in moderne fariant fan dy dream. Ik wie op in afterparty by immen thús, siet op ’e bank en wie óf dronken, óf hiel wurch en siet wat te chatten yn in groepsapp op myn mobyl. Ik frege oft der noch immen wekker wie en sin hie om te chillen, en ynienen begûn myn telefoan neakenfoto’s fan my te ferstjoeren yn dy app.

Lês fierder by Goeie… Lês fierder

Ik had ’n optreden in Luik. Dat komt niet alle weken foor, sterker, ik hew nag nooit in België optreden. (Ik reken ’n straatoptreden in Antwerpen niet met.) Dus dat waar wel besonder.

’t Optreden fon plak in de Universiteit fan Luik, en wel in de koaning Willem I-saal. ’t Waar ’n prachtige halfrônde saal met Grykse pilaren en beelden en helendal bovenin ’n fresko fan Willem I.

L6es fierder by Goeie… Lês fierder

Myrte Marije Veenbaas ferlear har mem yn de hjerst fan 2025, ien moanne nei de diagnoaze kanker. Yn de rige Septimber skriuwt se op dit platfoarm alle moannen oer har rouproses. Sa besiket se op ‘e nij betsjutting te jaan yn tiden fan ferlies.

Dêr stiest dan mei úthalen op it perron te janken. Dekoarumferlies. Wylst de measten my gewurde litte, komt in frou oansetten mei in jonkje by de hân.

‘Giet it wol?’, freget se freonlik, bûsdoekje yn ’e hân.

‘Us mem giet dea’, snokkerje ik, wylst ik it bûsdoekje al út har hannen nommen haw.

Lês fierder by de Moanne… Lês fierder

Earste leed

In trapeze-artyst – lykas bekend is dy heech yn de nok fan grutte fariëtee-poadiums útoefene keunst ien fan de dreechste fan alle foar minsken berikbere keunsten – hie syn libben, yn ’t earstoan inkeld út syn stribjen nei perfeksjonearring, letter ek as tirannyk wurden oanwenst, sa ynrjochte dat er salang’t er yn deselde akkommodaasje wurke dei en nacht op de trapeze bleau. Alles dêr’t er ferlet fan hie – oars net in soad – waard yn foarsjoen troch rûlearjende tsjinstlju, dy’t ûnder wachten en alles wat boppe fanneden wie yn eigenmakke fetten omheech en omleech hysten. Spesifike swierrichheden foar de omjouwing feroarsake dy libbenswize net; allinne as de oare programmaûnderdielen ôfwurke waarden, wie it in bytsje hinderlik dat er boppe bleaun wie, wat net te ferbergjen foel, en der sa no en dan in blik út it publyk wei nei him ôfdwaalde, ek al hold er him op sokke tiden meast stil.… Lês fierder

De hannen heech,
de polzen brutsen,
de holle skean
foar noch ien tút,
de skonken bryk,
it hert derút.

Hat Rotterdam
de oandacht lutsen
fan Israel?
Dan wie ’t beslút
net nommen, no
is ’t hert derút.

Lês fierder by Willem Tjerkstra… Lês fierder