By it skilderij ‘Wanderer über dem Nebelmeer’ fan Caspar David Friedrich.
Godferblaut
Nearenachtlik
Berchgegûl
D’iere kuierder
Tinkt, tankt no
Foar ’t foar him
Ynderlik lizzend
Fiersicht nije sinne
Stien stipet stiltme
Stinnende treast
Flarden foar dyn
Each dizigens
Lûke op
Dêr leit it dan
…
Grut ferheven
Fielings do…
Dyn eigen
Flechtling… Lês fierder
Blauskerp it stiel dat my snie,
my útbonke ta in mânsel djip.
Myn gerzich hier mei tin fel noch,
kreas oploege foar aanst wer it lid.
Lit dy opdrage yn my,
wês skielik yn dyn dea myn skepper en
ik skep dy.
Dyn lêste frijer bin’k,
ik stel gjin fragen.
Myn kante korpus dyn beskûl, mar
ienris dyn stien bemoaze,
koaiïch op ’e skonken en wy ien.
Dan sil it stiel wer snije, my in
nije leafde skeppe.… Lês fierder
nofteren stoarjen
loai lemieren
neiskaai út
lûd leidich ljochtsjen
oan it feale fuottenein fan
in slim trochlein âldjier
hoeden krûpe iere oeren
oer in flier fan fjoerfossielen
yn ’e fierte klokken liede
witte better… harren boadskip
grif foar letter… Lês fierder
En de jonkfrou frege Parsifal:
Hasto de fisker-kening
frege wat him skeelt?
Parsifal: Nee, dat doarde ik net oan,
dus hâlde ik my mar stil.
Jonkfrou: Och, do ûnsillige.
Dat is no krekt syn flok, syn lot.
As dy iene, wichtige fraach
nea steld wurdt, sil hy nea genêze en
sil it him nea noch nimmer wer foar de wyn gean.Der komt in protte goeds út goeie fragen, Parsifal!
Swije as in fisk
sa mar ynienen is it maatskepke
foar de kofje te grut foar ien
kin in pot HAK twa dagen lije en
duorret in literspak molke krekt wat te lang
soer
it foarbygean makket him
in fisker-kening
tsjin wil en tank syn ryk
allinne
Ein febrewaris 2008 is Edwin de Groot syn nije dichtbondel ‘Ik skip’ ferskynd by útjouwerij Bornmeer.… Lês fierder
Foar Gerrit Benner
Lit it útspansel spanseljend ljochtjierren ljochtsje
Lûk ûndertusken de burd fan in God, bliuw attint
As dyn stjerre-eagen mar fûnkje en fjurkje
As dyn reade lea lâns leafde fol wolkens sylt
As it blau fan it wetter de loft en oarsom is
It hiele hielal dyn byld en bea
Wês dan dyn eigen kleurryk wûnder
Readen, gielen, grienen, swarten
Sykheljend sykjend silend
Ach ja tink fral oan de blauwen
Oars eins neat!… Lês fierder
wylst it andante fan de njoggen
entweintichste fan mozart my troch
de holle sjongt sjoch ik fierderop
in ein op in oare ein klimmen
en de leafde bedriuwen wylst er
har rûch ûnder wetter triuwt har heal
fersûpt en dêrnei rêstich fuortswimt
ik ferivigje fernuvering
op it deksel fan in Klikobak… Lês fierder
Strutsen lekkens slute meagere skonken
yn in blau-markearre stiselwrâld
fan seil en trochlizzen, fan lije, giele pûdsjes
Dyn plestik/porsleinen domein
lit lânskomoeren oan fuotteneinen skowe en
azemje yn: neat te melden
úttard pearsk-iere-fel striele
Tusken muorren fan floers wurde flústers wiksele,
wurdt tuiketuike kofjedronken:
yn dit ûnbidige bêd bist hast kwyt,
brutsen yn tûzenfâldich krakelee
swijend makkest lûd om ’t leven
makkest minne nachten en
slepende dagen
yn it lûd fan wite birkenstocks
(8 febrewaris 2008 ferskynt Grytsje Schaaf har dichtbondel ‘sûnder sweltsjes’ by de Friese Pers Boekerij)… Lês fierder