Ulke Brolsma

De prinsessen op ’e dongbult

logo.ensafh

Ynienen ferdwynt it skerm fan myn kompjûter. Dat wol sizze, it skerm is der noch, mar troch in oalje-eftich gerdyn fan smoarge reek kin ik neat mear sjen. Sa yn ien kear! Op de taast set ik op de doar fan de ynternetwinkel ta. En mei my de oare klanten. By de doar stiet in apparaat dat sûnder ophâlden de saak folpompt mei dy goare reek. ‘Dengue.’ seit immen tsjin my. New Delhi besiket de luzige lytse mich út te moardzjen, de hiele Asarkan Road ferdwynt yn in mist fan de killer-reek. It is ien fan de twa ferskrikkingen dêr’t ik yn New Delhi mei fan krijen haw: de dengue en de Commonwealth Games.… Lês fierder

Anne Feddema

Norsk husflid

logo.ensafh

Edvard Munch siet op ’e râne fan Fedde Friezema syn hotelbêd en skodholle.
‘Nee,’ sei de âld baas, wylst klauwend en pûlkjend oan syn grize stoppelburd, op in wize sa as Fedde noch nea earder ien ‘nee’ sizzen hearde, as hie er yn dat lytse wurdsje alle ellinde en fertriet fan ’e hiele wrâld sammele. Mar Fedde hie stadich oan genôch fan it gelul fan ’e meast ferneamde keunstner fan Noarwegen. Dy’t nammers, wier is wier, wol de reden wie dat er yn Noarwegen wie. Fedde woe nei it Munch Museet yn Oslo om einlings mei eigen eagen de ‘GJALP’, te sjen, ien fan ’e grutste ikoanen út de West-Europeeske keunstskiednis.… Lês fierder

Hidde Boersma

Fol túch yn ’e mist

logo.ensafh

(Foarpublikaasje fan Hidde Boersma syn ferhalebondel Fol túch de mist yn, dy’t yn maaie ferskynt by De Friese Pers Boekerij)

‘Wêr is it Beest?’ freget de kalme en goedhertige skipper, dy’t froeger noch yn Wiuwert wenne hat yn it hûs neist dat fan myn âlden, wylst er de kopspring foar my om in stegerpeal hinget.
It Beest, dy beneaming foar de skipper fan ’e Mon Désir, dêr’t ik maat op bin, hie ’k noch net heard. Mar dy namme past him oars wol.
‘Hy leit siik op bêd,’ sis ik, ‘en stelt him freeslik oan.’
‘Dat ferwûnderet my neat,’ laket er, ‘is it oars wat mei him út te hâlden?’… Lês fierder

Neeltje Bonnema

Der binne grinzen

logo.ensafh

Se hie it ding kocht by de Hema. Op in hurde, reade plastyk ûndergrûn sit in lange priem. Earst hie se de standert yn it midden fan it buro stean, de foto fan Wouter fansiden skood.
Sa yn it midden wie miskien dochs te opfallend, krekt as soe dy priem it wichtichste wêze. En dat wie net sa, of leaver sa moast it net lykje. En it wie ek net sa, it wurk, dêr gie it om. Se hie der rjocht op. It wie der by ynbegrepen, it stie goed yn de funksjeomskriuwing. Dêr hie se goed op lette moatten, wat der krekt stie yn dy omskriuwing.… Lês fierder

Hidde Boersma

Mr. Pita

logo.ensafh

Sûnt koart sit der lyk neist it restaurant fan Mr. Jack’s in pita-gyros-saakje mei de namme Mr. Pita. De Schlagermann moat wat ite en wol der in broadsje helje. Ik ha gjin honger en wachtsje bûten.
‘Dat ziet er goed uit,’ sis ik as er mei it broadsje de saak útstapt.
‘Ja, maar ik haal hier nooit weer wat,’ seit de Schlagermann wylst it slaad him foar de lippen út waait, ‘die vieze klauwen van die gast. Gadver. Ik zag ze toen ie me vuur vroeg.’
In rilling lûkt oer syn antlit.
‘Hij kon ook niet verstaanbaar spreken,’skodhollet de Schlagermann, ‘hij heeft zo’n dikke tong, dat ik pas nadat hij z’n sigaret omhoog deed begreep dat ie een vuurtje vroeg.’… Lês fierder

Ulke Brolsma

Ulla

logo.ensafh

Sy is Noarsk: Ulla. Sy wennet yn bungalow nûmer 1 fan in resort op Lombok. Ik sit yn bungalow nûmer seis fan itselde resort en sa is de priisferhâlding ek.
Ulla is Noarwegen, it lân dat ik út myn jeugd noch ken troch de ferneamde trilogy fan Björne Björnson: ‘Winden Waaien om de Rotsen’. Fjorden, bergen, heuvels, heechflakten, ûnmjitlik en gruts. Sa is Ulla ek. Ulla hat it ferpletterjende foarkommen fan in Wagner-sjongeres dy’t sa in orkest fan 150 man sûnder omhaal de hoeke yn blaast. Ulla is breed, Ulla is grut, Ulla is in lânskip. Yn Lombok is se efkes ferlost fan it fersoargingstehûs dêr’t se as ferpleechster Noaren helpt dy’t in bytsje yn de war binne.… Lês fierder