En dêr stie jimme, razende, reizgjende reporter hookstrooks foar it grutte, ferneamde skilderij fan Pieter Bruegel de Alde út 1563, “Dulle Griet’, dat safolle betsjut as ‘Lilk Wiif’.
It skilderij is te besjen yn it tige nijsgjirrige museum Mayer van den Bergh yn Antwerpen. No tinke jimme miskien: Ha fijn… no sil it wêze… in keunsthistoaryske útlis en ynterpretaasje fan ’e symbolyk yn it skilderij. Mar nee hear, neat fan dat alles. Dêr is ynternet foar.
Al de muoite wurdich om te fertellen is, dat der neffens my in reade tried rint fan Bosch-Bruegel nei it Flaamske byldferhaal…sis de strip…fan Willy Vandersteen en sels de cartoons fan Kamagurka, mar sels dêr, hoewol’t it ûnderwerp my tige noasket, woe ik it net oer hawwe.… Lês fierder

De minsken kinne better om jo laitsje as om jo gûle… seit men gauris. Ik wit it net, ik tink dat dat hiel ferskillend wêze kin. Persoanlik fyn ik it noch moaier as ien om jo laket mar eins gûle moatte soe en dat der noch in tredde persoan of mear by binne dy’t dat meikrije. Of om eat laitsje… as der immen in soarte fan laitsoanfal kriget by it beharkjen fan in fioelsonate fan Bach. It kin allegearre samar. Oanlieding, omstannichheden… de keunst yn ’e breedte soe net sûnder kinne.

Mar nocht oan ûnnocht? … soe dát in funksje hawwe kinne?… Lês fierder

Wat soe it wêze kinne?…bin ik by eintsjebeslút dochs mar in ordinêre, gewoane Romantikus behept mei in stikmannich skaaimerken,dy’t ornaris thúshearre yn it Autisme Spektrum?
Jo sizze it mar…of moat ik sels anderje?
Miskien tinke guon, of de measte minsken sels wol, dat in skriuwer it mar maklik hat mei dat skriuwtalint dêr’t sy of hy mei op ’e wrâld set is.
Lekker alle ellinde fan ’e wrâld om je hinne en dêr’t  jesels mei ompankoekje, as in rôfdier yn ’e bek pakke, in pear kear mei de kop skodzje en dan ferwurkje ta hapklare biten en brokken, dêr’t de lêzerwelpen dan wer wat mei kinne.… Lês fierder