Guon sprekke syn namme mei respekt út, oaren fine it mar in mankeliken ien. Yn syn tiid is Hans Lodeizen (1924-1950) in stikmannich kearen wegere troch redaksjes fan “grutte” tydskriften. Net fernijend genôch, te romantysk, hearde hy faak. De man wie noch net dea en ja hear, hy krijt in priis. Dy prizen ek, der is altiten wol in ferhaal by… Gerben Willem Abma skreau as Daniël Daen yn syn gedicht “de deade dichter” al:
“de libbene dichter hâldt ien treast foar letter
de deade dichter dichtet altyd better”

Lodeizen yn ‘t Nederlânsk, Frysk (troch Edwin de Groot), Stellingwerfsk (Piet Bult) en Ingelsk (Ate Grypstra):
 
 
De buigzaamheid van het verdriet

in een wereld van louter plezier
kwam ik haar tegen, glimlachend,
en ze zei: wat liefde is geweest
luister ernaar in de bomen
en ik knikte en we liepen nog lang
in de stille tuin.… Lês fierder

yn ‘n wrâld fan inkeld wille
moete ik har, glimkjend,
en hja sei, wat leafde west hat
harkje dernei yn ‘e beammen
en ik knikte en wy rûnen noch lange tiid
yn ‘e stille tún

de wrâld wie fan inkeld weagen
en ik sonk yn har as in lyk
nei ûnderen ta it wetter sleat
boppe myn holle en eefkes
fielde ik in fisk by my lânsstriken
yn ‘e stille see

doech sei ik tsjin har doech sil
ik dy nochris sjen, glimkjend
mar de wyn blaasde fuort
har antlit yn ‘t wetter
en ik knikte en waard ûnsichtber
yn ‘t stille libben
 
 
Hans Lodeizen – De buigzaamheid van het verdriet
Piet Bult – De buugzemhied van hatzeerte
Ate Grypstra – The suppleness of sadness… Lês fierder