It is jûntyd en ik gean nei myn hoal. It Sancte Snoarksanctorum. Mar it is wis noch gjin tiid om yn ’e earms fan Morfeus te lizzen.
Nee hear, ik ferdwyn gewoanwei yn myn mobyltsje.
Sa sit dat. Ik ynstallearje mysels op bêd, om my hinne de attributen dy’t ik nedich haw.
Bakje tee…koeke…flesse Sodastreamer, ik bin in modern minske en yn it wykein, want it moat fansels net té mâl wurde, wat fretterij en in blikje fris. Koala…wàt in koala op bêd? No moatst ophâlde, no kola dan mar. Koala mei fan Henk Wolf mar dy is net yn’e buert, want ik bin âld beppe net.… Lês fierder

Yn in tiidsbestek fan in pear wike is sawat alles om ús hinne mear as yngeand feroare.
Der sille grif minsken wêze dy’t op it stuit in deiboek byhâlde om letter noch ris te lêzen wat der allegear barde, hoe en wannear en wêr. Wer oaren dogge  fuortendaalks in graai nei likes en pleatse har prakkesaasjes op Facebook of hingje de blogger út mei filmkes en al.
Ik haw dan mar moai…of net…in kollum, in poadium…noch wol, je witte it nea en binne dit myn lêste rigels, dy’t publisearre wurde sille.
Sneon fjirtjin maart begûn it op te fallen  dat der feroaring yn ’e loft siet ek by ús yn ’e buert.… Lês fierder