ferlit dyn plak
draach de nacht oer
oan in iere fûgel
lis de klean
dimmen
op in protsje
sis aai poes
streakje
de stiknaden
sêft
ferjit net
wat útstrieling
docht
lekker koese broek
lekker sliepe trui… Lês fierder
afterparty
wy geane fansels kapot
ik kin it libben der ôfswitte
ûnnoazel dwaan is gjin keunst
as in lilke ome willem
sit ik fêst
ik bin net dreech
hjoed meisto my leaf ha
myn hannen gûchelje hurde
huffen út ’e knúst fan it wurd
joepie de poepie komt
sa ynfantyl oer fynst net?
ik draach in lilke pet
soer sjen kinne ús lûden net
hymje mar
hjoed meisto my leaf ha
dreech is it net
wy geane fansels kapot… Lês fierder
Kopman
Reagearje
Op ’e Merkestrjitte rin ik mei in mikrofoan op in groep dielnimmers fan ’e ‘tocht der tochten’ ta. De Kopman rydt mei in slakkegonkje foarop as er foar my stoppet en ik it wurd nim:
‘Wêr komme jimme dochs wei?’
‘Wy koomn uut de Westerein; doar stoane ônse húskes, kinn ie dat niet aan ôns dracht
sien?’
Ik gnyskje eefkes skiepeftich:
‘Nee,’ sis ik, ‘soks hie ik fuortendaliks net opmurken, mar it falt my wol op dat jo der in bytsje oars by rinne as de oaren fan ’e groep!’
‘Ik neme as foorman un belangriek plak in, dus dan maggie der ok wat anders útsien.’… Lês fierder
Foaropwurd 116
Foaropwurd 116
fan freed 23 maaie 2008
Mei it piipkrûd is it okee en mei Farsk ek.
Foar it earst stiet der in gedicht op fan Albert Meijer. Ien fan syn rigels is de folgjende: ‘Wite ko. Krij stippen!’
Heidi set troch mei it oersetten fan poëzy fan Obe Postma yn it Dútsk. Dizze kear tige paslik it gedicht ‘Yn ’e foarsimmer’:
Mein Leben, scheint’s, ist schon dabei, mir träge zu entrinnen,
Was war, schliesst sich dem Nun, sowie, bereits der Zukunft an.
Skermer ferklearret dit jier ta ‘it jier jier fan de ‘blomskermen’’.
Mei Koosje Melis leit it der slim ta.… Lês fierder
Obe Postma oerset (IV)
Yn ‘e Foarsimmer
Op sokken dei troch ’t miedelân te rinnen
Op hege wei yn noflik beammeskaad,
En ’t blomkjend fjild myn eagen jaan te kinnen
Dat is dochs wol myn simmers swietste paad
Ik sjoch de kopkes fan de bûterblommen
Sêft triljen op ’e amme fan ’e wyn:
Fan fierrrens hear ik koweroppen kommen
En miggen gûnzje yn ’e sinneskyn.
Hoe fiel ik oan dy greiden my besibbe,
Myn earste moai as bêrn, sa trou , sa nei;
En al it lok, yn jonge tiid belibbe,
Doarm ’t by my op út stille fierte wei.
Sêft liket my myn libben fuort te driuwen,
’t ferline, no en takomst yn ien dream;
Fan ’t deiske stribjen kinn’ gjin fâlden bliuwe,
Hja wurde wei as tearkes fan in stream.… Lês fierder
romte
Wite tsjerke, ik wol dy ferruilje
Mei in normale brune.
Wite ko. Krij stippen!
Blauwe giele reade hûzen,
Jim frjemde kleuren fei ik fuort mei myn teisters.
En myn trage romteskip bommelt troch it grien.… Lês fierder
Bang
Swittend wurd ik wekker. Krekt lei der fjoerwurk op de grûn dat elk momint ûntploffe koe en ik woe my omdraaie en fuortrinne, hurd hurd, mar dat slagge net en ik wachte ferstive ôf wat der barre soe. It hert kloppet my yn de kiel. Wat bin ik toch in sneue bangeskiter.
Myn libben wurdt foar in grutter part as ik wol dominearre troch eangsten. Ik woe dat it oarsom wie, dat ik de eangsten yn it libben de baas wie, net allinnich myn eigen, mar ek dy fan myn meiminske. Ik ha de saken graach ûnder kontrôle en hâld net fan ûnferwachte grappen, lykas fjoerwurk, tongerjen, it knallen fan in ballon of it blaffen fan in hûn.… Lês fierder