It hokje mei it leafdeshertsje anneks pompebledsje begûn hieltyd mear op in smidderij te lykjen. Der waard pûste en hime, en in waarme gloed sloech fan hammer en ambyld ôf. Desiderius syn tinken hie him no alhiel deljûn tusken de ljisken fan ’e frou dy’t faaks gjin frou wie. Har fleis wie like fleizich as minskefleis, en it wie as joech se de held stjit foar stjit werom. Soe dit in test foar selsbehearsking wêze, dan hie er faald, mar wie it in test foar oerjefte, dan slagge. Sokke ambiguiteiten binne te lêzen yn it boek mei twa blêden. It iene blêd is dines en it oare is fan de Oar, en dat wie de wiisheid dy’t Desiderius yn it djipst fan syn siele bestribbe, al hie er it sels net troch.… Lês fierder

Desiderius rûn efkes om it hokje hinne. Op ’e efterkant wiene tekeningen makke, seach er no. Sjoch, dêrûnder in lege skelp dy’t op see dreau. Dat byld koe er as ûnderdiel fan it ferneamde skilderij fan Botticelli. Hoe hjitte dat skilderij ek al wer, ‘Maitiid’ of wie dat in oare? Mar de Venus by de skelp miste; dy lei fansels yn ’e leafdestimpel klear, ree om ’e leafde te bedriuwen mei de dappere striders foar it Hegere. Doe’t Desiderius neitocht, foel him yn dat er al hope dat se de vulva’s ferfongen alle kearen dat se brûkt waarden. Mar kom, sei er tsjin himsels, no gjin morbide tinzen.… Lês fierder