Ut in glêzen doarp slacht
diggelskerp it ljocht
hakt swart út de nacht
winken yn ’e eagen kânsleas
Ea in sompich rommelplak
foar promkebeammen no
fol loadsen mei platte
plaatstielen koppen
Ea frij it risseljen en
kreakjen fan popels
no baltende neonmûlen dy’t
mei flamjende one-liners
de kimen oerraze… Lês fierder
Wêr gean ik dizze jannewarismoanne op ‘e skûl?
Wyld hat de iepen stêd him skraachwurk oan my klonken…
Hoe hâld ik my steande, ik âlje, jou in gûl,
fan skoattels, paperclips en tichte doarren dronken.
Fan it blaffen galmje de túchguodstegen,
as rommelsouders eagje smoarch de skeinde strjitten,
djoeiend drave ynienen jonges allerwegen,
om dan yn hoeken en yn gatten wei te sjitten.
En yn in liuwekûle grôtfol wartich skimerljocht
glyd ik op nei in iisbedutsen wetterkraan,
al stroffeljende slok ik kâlde deade lucht
en krieën stowe nei de himel yn in koartswaan.
‘k Stoarje se nei, bûns op in heining dy’t dêr stiet
en skreau, as soe beferzen hout it hearre kinne:
in lêzer graach, in dokter, freon mei goede ried!… Lês fierder
as ik myn hân net
beweegd hie
fiter fan myn skoech
net strúst
holle net keard,
ik hie dy net sjoen.
net it read koper
slein mei gloede
fan hertstocht, ’t wie
net byelkoar kommen
wat fruchtber wie,
net werhelle.
it tij fan see
it triljen fan blêd,
gearfallen yn
oersichtlike mominten
it fêsthâlden
fan lok yn wurden.
wylst barren
en dwaan krúslings
troch e-mails
wrâld befleane
hastige minsken
harren tiid benimme.
fyn dan dyn plak
tichtby hûs ûnder
de krúsbeien, wêr’t
krobben mobyl
net eine, dyn klok
stilstiet yn beweging.… Lês fierder
Achter syn holle: Babel, fingers dy’t wize. Yn gjin fjilden en wegen Van Brunswijk.
De spegel liicht net.
Hy skuort it servet foarwei, faget de lêste brij fan ‘e mûle.
Gjinien hat syn swypke, syn tinnen soldaatsjes en lykas de oaren slacht ek sy syn ôfkomst net acht.
Sy sil him rêde. Sy knipt mei de fingers en in hiele armee stiet klear.
Hy wol gjin armee. Hy wol op bêd. Sil sy..? Nee, moai oanbean, mar net ien mei hannelswaar ûnder de rokken. Ek goed, pannen genôch oer it fjoer.
Hy sil dochs wol witte…? Ja, ja, de siederij kin gjin útstel ferneare.… Lês fierder
Myn omkesizzer soe it wykein útfanhûs komme. Dêr hienen wy suver nocht oan, want wy hienen him yn wol seis jier net mear sjoen. Froeger gienen wy wol gauris te fiskjen, it wie in echt natuerminske. As er it rêde koe wie hy nachts te poeren en de houdowen wienen ek net feilich foar him. Hy wie doe noch mar sa’n fjirtjin jier.
In dei as wat lyn krigen wy in kaartsje. Hy frege oft it wol skikte foar it wykein en oft syn partner wol meikomme mocht. Dat, hy sil wol hokje, as ‘samenwonen’, as noch slimmer, ‘voordeurdeler’ wêze. Sa’t ik al sei, wy fûnen it goed.… Lês fierder
In ile reekplom dy’t him yn it swurk ferliest,
ik soe no ek, fersmacht’ troch frijheid, kâld, it friest,
yn in serene sang de wrâld it leafst ferlitte,
ferdwine foar altyd. Troch de besnijde strjitte
moat ik lykwols gean op dizze lette jûn.
It westen gloeit noch nei en ergens blaft in hûn,
‘k kom op myn paad sa no en dan passanten tsjin.
Net sprekke graach! Wat andert ‘k jo ek skuldich bin.
Brûkte edysje: Rusland – Lethe – Lorelei, útjouwerij Azazello, 2005
Nederlânske oersetting fan Nina Targan Mouravi… Lês fierder
In ile reekplom dy’t him yn it swurk ferliest,
ik soe no ek, fersmacht’ troch frijheid, kâld, it friest,
yn in serene sang de wrâld it leafst ferlitte,
ferdwine foar altyd. Troch de besnijde strjitte
moat ik lykwols gean op dizze lette jûn.
It westen gloeit noch nei en ergens blaft in hûn,
‘k kom op myn paad sa no en dan passanten tsjin.
Net sprekke graach! Wat andert ‘k jo ek skuldich bin.
Brûkte edysje: Rusland – Lethe – Lorelei, útjouwerij Azazello, 2005
Nederlânske oersetting fan Nina Targan Mouravi… Lês fierder