op ’e neimiddei
leinen we foar it lêst
tegearre
efter de seedyk
yn it gers
de sinne
joech noch waarmte,
mar hie fielber
oan krêft
ferlern
hy symbolisearre
it ôfskie, dat op hannen wie
en tagelyk de jeugd,
dy’t stiltsjesoan
oergong
do fagest myn triennen ôf
ynstee fan
se fan myn wangen
te tútsjen –
dêrom gûlde ik… Lês fierder
drok-driftich ratteljende rolkoffers
teheisterje tegels froulju
hakketikke hurd-hurd
foarút tusken display-dikerjende
reizgers op in fol perron nei
treinen dy’t der noch net binne
oare kant spoarsleuf leunt linich
in prachtich famke, stoareagjend
yn serene rêst, tsjin in stielen stander
de glâns fan har tsjokke
bosk ljochte krollen wint it krekt net
fan de sinne mar toveret har ta
in spoarfee – sûnder iphone –
dan wringt myn trein him
tusken ús yn as ik te plak sit
en har yn myn eachweid
werom helje wol is hja
weiwurden yn har eigen mearke…… Lês fierder
it kristusbyld ferfage
libbenswiis oan ’e muorre
hy stie der by
koe oars net as in krús slaan
de hân op it skouder
skonk him moed en meed
de klap kaam letter
as wjerljocht boppe de bosken
hie er altiten wol tocht
dat ferlies just in gewin wie… Lês fierder
wat docht it my
as buiewolken
leadgrize loften skowe
op wite wynfearren
dûnker driigjend
it lân yn rôlje
wat ferrekt it my
as fûl de wyn
kâld de hagel
my om ’e kop slacht
it fel read
oan stripen giselt
mei tûzen nullen stekt
de lea ferklommet
it docht my sear
as de pine
myn hert raant
myn hûd it iis yn
frisse triennen
fan de holle
baarnt
wat kin it my skele
as de sinne troch my
ljochtet
yn tûzen kleuren
in reinbôge brekt
de kleuren my
op en ôf gean
as it sa fielt
as ik dy do my
wy inoar
oanreitsje… Lês fierder
in muorre fan weagjend grien
wâlet d’ âld slieperdyk by del
lizzend op it meanfjild
yn in gerswek mei skoare kanten,
stoareagje ik sliepdronken
omheech nei wolkens
twirjend ûnder it blau
ik huverje fan eangstswit
of de lichte simmerrein,
it bin de trochwekke nachten,
net langer gean ik oer
it paad fan miste kânsen
of folgje healwize tinzen as
in jachthûn de rook fan de ridel
wer ûnderweis lit ik mei
wat wjeraksel en lichte weemoed
âlde prinsipes en ideeën
achter, bedobbe neist de
ûnskuld fan eartiids
even earder oan de dyk,
tysket noch wat stowend grús
fan naïve dreamen en
tinne idealen… Lês fierder
it stopljocht stie op read,
dochs woe in frou
noch gau efkes de strjitte oerstekke
kôgjend op in stikje kaugom,
in lytse poppe mei tinne hierkes
yn in doek foar it liif
in meter fierder, noch gjin tel letter,
sloech in dûbelliddige stedsbus
harren mei faasje tsjin de strjitstiennen
twa miggen yn ien klap,
tocht de misantroop
lyk efter harren op ’e stoepe
hy stie dêr te wachtsjen
en hie mei syn foarse stal
har útsicht behindere
doe stiek er sels oer,
al wie de strjitte withoe read,
it stopljocht stie op grien… Lês fierder
