as ik mei mysels praat hinget de romte fol mei wurden
en yn elts skaad sjoch ik in útdrukking fan dyn gesicht
bûten is it dampich, auto’s litte klinkers sankjes sjonge
myn hert trillet my dyn djipste lusten ta
ik rûk oan dyn shirt
it hat dyn hûd noch net ferjitten… Lês fierder
We brochten radyskes bij ús heit en mem.
Earste radyskes út ’e kas.
Se bearden der wakker fan.
Op it teemeubel stie in kaart
fan kunde, dy’t ‘50 jier’, sei heit,
‘nee, 55 jier,’ sei mem, troud wienen.
Se helle it foto-album fan
harren eigen 50-jierrige troudei derbij.
In fleurige dei, sa heugde it ús allegearre.
‘Sjoch, dy is der net mear,’ sei mem.
‘En dy net,’ sei ik.
‘En dy allebeide net.’
We kamen op in stik as tolve
yn amper acht jier tiid.
‘Wij wolle noch wol even mei, hear,’ sei ús mem.
En heit sei: ‘Wat binne dy radyskes dochs prachtich.’… Lês fierder
‘Hören Sie die Kinder der Nacht singen?’
Klaus Kinski tsjin Jonathan Harker yn Nosferatu. Werner Herzog 1979.
Wat kin ik?
Kin ik oars dan?
It is nacht
Dy’t my ropt
Moat gean oant
Earste stop
Klokslok de flok
Bierpompen jankerje
FE-DE-MA
It bline liet fan flessehals
Sjongt oare halzen ta
Ja, op paad bin ik strieljend moai
Gleone sûplaplever
Keizelhurd yn ’e lea
Baarnende floeistof
Skomjend batst yn
Kalken poppebealch
Pine wykt
It wurdt letter en letter
Wis ik wit ik sil
Foar altyd bestean
Net besocht troch dea
Yn ieren brûst ivich bloed
O sok sterk wetter.… Lês fierder
Obe Postma hie in fyts dat stiet
Net yn de boekjes Teake en Flippus
Wisten fan neat mar in foto foel
Ut in âld bibel op myn skoat
Hy siet wat bryk op it hege seal
Puntburdsje wipte yn de wyn… Lês fierder
sprekbeurt ôfblaasd ûnder ’e druk fan ’e grutte bekken
lûd raze om frijheid fan sizzen dy grutte gekken
wat sein wurde soe hâlde foaral krityk op har yn
yn ’e sturt sit by sokke folkske roppers it fenyn… Lês fierder
ik ha him hiel heech de megalomane filosoof
hoewol god yn frankryk is er foar it wrâldlûd net doof
wy moatte ús libben feroarje de takomst giet foar
sels stapt omke omkoal no blier troch de sportskoalledoar… Lês fierder
út it Requiem fan Fauré
Hoe kin it earme bern sa de rein
fan snein te middei wêze?
Drippen lûke banen oer it rút
foar it lân dat oan ’t fersûpen is.
En dit is paradyslike muzyk?
De treast dan dat
leafde komt as it tekoart
de wurge wetters iepenteart
nei in adagio
foar, foar wat.… Lês fierder