de swolm mei gelokkige fiskjes swimt
him yn soppige ieren troch fruchtber fleis
dêr’t de poat in gewillige krún oplein wurdt
glimket it holtsje mei safolle tagedienens
skulfers út syn mouwen rûgelje rûnom
dêr’t er komt sjonge de muorren syn lof
de fiskjes lizze djoere kaviaar yn skroatum
roppich slikje wy ús fernoege om ’e mûlen… Lês fierder
kreas en kwier yn it gelid rûnen wy achter juf
fan it skoalgebou nei de gymseal
net Jan
út it lead luts hy
– wy wisten net better –
doe al nei bûten, nei de strjitkant
juf rôp dan:
rjochtút rinne, sa
rjocht as kapstôkheakjes
mar Jan as heakje siet doe al te ticht op ’e râne
in lichte luchtige simmerjas al te swier
en kleaud it hout
koest it sjen
wat wisten we
oant de dei
dat de jûn earder foel
en krekt dêrfoar de earste snie
Foto: Erfgoed ’s Hertogenbosch
Dichter: Carsten René Nielsen
Kamera, bewurking en ûndertiteling: Geart Tigchelaar
De fjirde út in rige koarte filmkes dêr’t Deenske dichters yn oan it wurd komme oer wat it foar harren betsjut om dichter te wêzen.
Indsamling
“Se, dén sky ser ud, som var den syet sammen med grove
sting,” siger jeg for at aflede deres opmærksomhed, da to
yderst velklædte kvinder rækker en raslebøsse frem mod
mig, men de ser bare surt på mig. Folk skal da også have
hjælp til at klare det mest elementære, tænker jeg. Først
var det døden og ensomheden, nu dette. “Jeg har desværre
ingen sedler,” lyver jeg og kommer en knap i raslebøssen,
men kvinderne lyser op i et smil: “Det var lige dén knap, vi
havde brug for, nu kan vi endelige knappe skyen ordentligt,”
siger den ene taknemmeligt, og alle tre kigger vi op.… Lês fierder
kom ris op in nijjiers
kom al dy wiven tsjin
dy’t lebberje wolle my
op ’e snút, oeral oan sitte
mei fan dy kutkapsels
stiif fan spuit en lak
krammele, griis der fan
bliid dat ik se net thús
de moaiste stikjes hier
snoeid, poeskes keal en
útnaaid foar de fijnste
leafde, wat in nocht
tochtst no werklik wier
op harren spleetsje út, ik… Lês fierder
ut harde leven fan bealegen en werken
foar ut dageleks broad met boaterhamwurst
hewwe de mannen al un moai skoftke achter hun laten
wat bliëft is ut sabeare krinkjespuien
op un noflek roestfrij stalen designbankje
in de skadúw fan ‘e klokkestoël bij de Groate Kerk
intussen fliegt de tiid fliegensfluch foarbij
is ut al feul later as de ouwe mannen denke
mar wie maakt um nou druk over foarbije dagen
sulang’t Dirk S. Donker – de stadbeiaardier-
ut karreljon in de koepel bespeult
de wizers skokkerech traach hun gang gaan… Lês fierder
Dichter: Annemette Kure Andersen
Kamera, bewurking en ûndertiteling: Geart Tigchelaar
De tredde út in rige koarte filmkes dêr’t Deenske dichters yn oan it wurd komme oer wat it foar harren betsjut om dichter te wêzen.
Yn Youtube it ikoantsje ‘Ondertiteling’ oanklikke foar de Fryske ûndertiteling.
*
VIII
Der wurdt sein dat in klaver
mei fiif blêden ûngelok
bringt ik moat tajaan dat
ik de hiele simmer lang
in fiifklaver meidroegen haw
yn myn bûse fan myn fest
wat no as ik hiel
foarsichtich fuorthelje in
inkeld blêd soe it gelok
my dan folgje as in
flinter dy’t besiket
om te fleanen mei syn heale
wjokken
Oersetting Geart Tigchelaar
VIII
Det siges at en kløver
med fem blade bringer
uheld jeg må tilstå at
jeg hele sommeren har
båret en femkløver i
lommen på min trøje
hvad nu hvis jeg ganske
forsigtigt fjerner et
enkelt blad vil heldet
så følge mig som en
sommerfugl der søger
at flyve med sin halve
vinge
Ut:
Fraktur
Borgen 2000
ISBN: 9788721012908… Lês fierder
Mearkelân,
troch it sjochglês
stiet de faam yn al har pracht
har hier yn in gerdyn fan sulveren rein,
har sêfte hûd gloedzjend yn it ferskûle ljocht.
in twingende koarts stiicht
as de feint ferskillende manieren besiket
har yn it unthâld op te lûken
wylst er himsels yn it ferhaal skriuwt.
earme jonge dûm “útsinnich” yn syn dilemma, hy wit,
dat dit gjin maklike ferlieding wêze sil
hoe glindich driuwend syn langst opkomt
as er dernei langet om de selsopleine ûnthâlding fan ús heldinne te beëinigjen
hite moarnsmûklaach yn novimber
en ús ynkringer hat ús faam ferliede
mei waarme tuten swieter as ryp fruit
in wyldens beweecht der yn de bloedbaan
no ûndersiket er stadich en leaflik har ûnoantaaste lichem
as se ûnder syn delikate slaggen huveret
en triljend omheechkomt, om nei in koartseftige hichte te stigen
in skronfelich rige oan de himel
dêr’t dompige hoekjes súntsjes yn fokus komme
en ferspije om har gean te litten,
dan riert de passy, stadich yn syn djipten
no priuwt er har geheimen, dielt har wille.… Lês fierder