en tink ris nei oer de fraach
hoe’t it kaam
ha gjin sinnich idee betrape
yn it kolossale brein
fansels lis my der by del
om persoanlike frede
woe noch wol kwyt oars
wat it gefal is… Lês fierder
sjoch de wrâld yn
Reagearje
Poëzij
foarsimmer
it roait al moai nei maaie
mar simmer is it noch net
de sinne klimt stadichoan
wol heger mar bakt
der noch net folle fan
moarns betiid brekt it
gers fan froast en ryp
noch wat in spul
fan kâlde fuotten… Lês fierder
Swijsum lânskip
Wêrom in swijsum lânskip oan ’e muorre hingje
dat oars net freget as nei juster en dêrfoar,
de fjoerflinter bewarret as fossyl?
Myn each swalket troch de rûchte,
raffelrânen stikelje de friesloft.
Ik preau in tear tegearre fan
mimerjen yn strieïch reid,
hear de winterhurde grûn heas
en heimfol flústerjen oer leavjen.
Ik jou in werwurd oan de froast
dy’t as in freon it lûd fêsthâldt fan
spattend wetter op ús simmerliif.
Wêrom dit kritend lânskip oan ’e muorre
as in pleister op myn sear?
Ik stoareagje nei it skerpe ljocht
dat linkendewei fersêftet
yn moederaasje mei wat juster wie.… Lês fierder
Twa gedichten
Logika
Wat deryn giet
Komt der ek wer út
Wat derútkomt
Giet der ek wer yn
Wat net d’ryngiet
Is te grut
Ik kom der wer út
Logik
Was rein geht
Kommt auch wieder raus
Was rauskommt
Geht auch wieder rein
Was nicht reingeht
Ist zu groß
Ich komm wieder raus
*
Keunst
It docht hiel hiel goed
wannear’t ien dyn keunst begrypt
Kunst
Es tut sehr sehr gut
wenn jemand deine Kunst versteht
(Ut: ‘In stillen Nachten’ von Till Lindemann; Copyright 2013, Verlag Kiepenheuer & Witsch GmbH & Co. KG. Köln)
Ofskied fon Friundon
Ofskied fon Friundon,
der nei da Foriene Steaton fon Noard-Amerika teagon
Nu tiugge jima wei nei fira wester oardon,
End siikj’ en frydom der, dy hier nawt mear bistiet?
Nu tiugge jima forth, end wirde nye bòden
Der jinsen fon ûs unk, end ho ’t hier earstling giet?
Nu scille jima folk end alderlond untwike?
Biwenje freamde grund?
Toscoere wîld den bond der unforbreklik like,
Dy jim’ oan Frîslond bund?
’t Is hird, unhiermlik hird sîn friunden to forleten;
’t Falt swier up ’t heitelond for ’t lest det each to slaen;
Hertbrekkend is det wea by stialpich trienforjeten.
As miich fon miich hin scaeth.… Lês fierder
Twa gedichten
moai sekuer ha ik it túnôffal garre
moai sekuer ha ik it túnôffal garre
as kompost ferspried ik it no mei ynmoed
ik hie der gjin sin oan mar fiel foldwaning
om dien wurk te meitsjen is foar alles goed
sa ha ik oeren yn ’e sinne sitten
sa ha ik oeren yn ’e sinne sitten
hieltyd foel Williams syn boek op ’e grûn
wylst er foar har song oer dy grienige blom
op it lêst bin ik nei de krokussen rûn… Lês fierder
kom moarn oars mar wer
fluwielsêft snijt it glês my
yn de hûd in reade streek
kleuret blau fan de kjeld fertroud
as in âlde leafde fynt de pine
de wei werom yn it âlde dowehok glinsterje
fearren en stront weeiïch yn it iere sintsje
mei it finster stikken laket my stikelich út
krekt no
draach ik gjin lange mouwen
krekt no
tjirgje ik tsjin better witten yn
myn knibbeljende triennen oer de rûchte
spielt it klisjee fan it wêrom yn ’e nerven
ropt ien ik mien fan in bekende stimme
waar te nimmen mar it is de nije buorman
dy’t freget as er helpe moat mei it oprûmjen
… Lês fierder