Moarns betiid op it stasjontsje fan it plak Pineda de Mar, dêr’t de trein nei Barcelona hohâldt. Nammers ek de trein nei Figueres en Girona, mar dat is de oare kant op en dêr hoech ik no net hinne. Ik sil wer ris nei de ‘La ciutat dels prodigis’, om it mar ris yn it Katalaansk te sizzen. De wûnderstêd.
Faaks hat ien fan jimme it boek (Nederlânske oersetting ‘De stad der wonderen’) fan Eduardo Mendoza wolris lêzen – it wie ein jierren tachtich in wiere literêre sensaasje – en oars soe ik der hoe dan ek nochris oan begjinne, want it is de muoite mear as wurdich.… Lês fierder

Bestiet der soks as jilddadaïsme? Tsja, miskien is al it jild by eintsjebeslút wol dadaïsme. Dagobert Schwitters, dat soe al eat wêze no? Dêr soe ik wiidweidich en ynkringend op yngean kinne en faaks doch ik dat no ek al. Hawar, wêr wol ik hinne? Nei it Keninklike Stasjon fan Haarlim. Ik wit fansels net oft al myn lêzers dêr wolris west hawwe, mar achtentweintich moatte der dochs wol ompankoekje op dizze wrâld, hoopje ik. Wêrom achtentweintich? No komme we alsa dêr’t wy wêze moatte. Der is in tige ergerlik reklamespotsje fan in jildútset onlinebank op telefyzje of iPad, iPhone of wat dan ek.… Lês fierder