Dit is de lêste ôflevering foar de simmerfakânsje. Pas op 17 septimber sil ôflevering 33 ferskine.
It sil wol sa wêze dat yn de rin fan de simmer in pear kear in bydrage oan dizze ôflevering foar it lange simmerskoft tafoege wurde sil.
Fierders sille de oare rubriken op ’e ensafh-site wol hieltyd fan nije items foarsjoen wurde. De nijsfoarsjenning giet dus gewoan troch.

Elske Kampen en Edwin de Groot
Fan har binne de gedichten yn dizze ôflevering. It gedicht fan Elske Kampen is in foarpublikaasje fan har te ferskinen debútbondel:

letters swart as krobben út dyn hân
en lit se yn it sân, as lûkt de grûn,
ta wurden rûgelje

Edwin de Groot syn gedicht slút wat de tematyk oangiet moai by dat fan Kampen oan:

Faaks dat myn klapwjukjen flechtich
it ôffeljen strjemmet of opmoediget miskien
wat fan ’e grûn komt wer
yn ’t sied sjit

Anne Feddema
Anne Feddema leit him de kommende tiid ta op it skriuwen fan proaza, wat liede moat ta in nije ferhalebondel.… Lês fierder

Nei dizze noch ien ôflevering, dan is it foar de ôfleverings fan ensafh earst fakânsje. Nei dizze ôflevering op 25 juny noch ien en dan pas wer op 17 septimber. Mar de nijsrubriken fan ensafh sille de hiele simmer gewoan trochgean.

De wûndere en prachtige wrâld fan de poëzy. Yn dizze ôflevering twa nije gedichten fan Hiltsje Jongsma (‘leppelje ik letters’) en ien fan Teije Idzardi (‘Sleepnetfiskje oer de boaiem fan myn siele’). Gau lêze.
Dizze kear ek wer in oersetting fan de hân fan Andries Miedema fan in gedicht fan Slauerhoff (‘de tsjeppe froulju dy’t ik mij; / ferdiele meie se myn soldij.’).… Lês fierder

It komt fan de maitiid.

De nije ôflevering fan ensafh is der wer. En der binne noch Fryske skriuwers genôch om sawol libbene en nijsgjirrige ôfleveringen foar ensafhynternet en ensafh op papier te meitsjen. It is sels sa dat der troch dy twa ensafhmedia folle mear publikaasjeromte foar de skriuwers is as in pear jier lyn.

Sa net, soms slacht de panyk dochs even ta, dan tink je, ha wy noch Fryske skriuwers en dichters fan tusken de 20 en 30. Op ’t stuit oppenearje har mar ien twa. Miskien binne der mear mar ensafh merkt dêr de lêste tiid net folle fan.… Lês fierder

Poëzy

De oarspronklike poëzy yn dit nûmer is fan Hindrik Spin en Jacobus Q. Smink.

Spin dichtet:

As is ’t fjurrige leafde dy’t ik yn dy skroei;
No sykhellest wer frij en mei ik daalk

Smink seit dit:

ik bin ien dy´t ris in stientsje fynt
dat achterlit as tonge fan fjoer

Kollums

Yn syn kollum ‘Ynienen tocht ik it’ skriuwt Skermer: ‘Ik hoech dêr net te farren, want it is dêr net sa as it yntinsivearre byld dat ik yn ’e holle ha.’

Willem Winters hie it even nuver yn ’e holle (‘Der wurdt in soad praat oer minsken dy’t te min nei keunst sjogge, mar kin it ek te folle wêze?’),… Lês fierder