leech mei kompliminten
bring ik mysels yn feiligens
sjochsto wat hjir gebeurd is?
sels ik ferlit it sinkende skip
yn besykjen omwuolle
hûd wol ik dy leafkje
mar do leist my yn ’e lijte
oan legerwâl, rotsfêst fertrouwen
skansearre yn in nachtdize
de oanboazjende ôfreis ljochtet op… Lês fierder
Rika, ik sit hjir foar in skerm
dat myn gesicht blau makket
en ik freegje my ôf:
Asto hjoed no al kaam wiest,
hiest my dan om ’e tût slikke
krekt as doe mei dy toarnbeisjem?… Lês fierder
En it kaam
oer my
dat myn ferstoarnen
fan it lêste jier
rûnom my stienen.
Seinen, soademiter
op do libbest noch.
En ik net
de swarte plastic
pûden út de
Libanon, fan
Pangandaran
yn kûlen lein.
Fan myn netflues
krije koe. Net
it sacht flanel
fan treast, it
ivich libben.
Net de hurde
bjinder fan dea
= = dea.
Seach lang
yn ’t ljocht fan
felle sinne, oant
swart in skerm
oer myn eagen kaam.
Op it kante grien
fan myn floeiblêd
skriuwt
it andert ea
yn wyt.… Lês fierder
Stil leit de wite hoed.
Dûnset, sweeft of
farkelet net fan ’t wetter.
Hoedet gjin holle,
heint gjin gûnen
foar muzyk.
Smoarget net.
Leit op huoddeplank
en rydt sa troch de stêd.
Dêrhinne, lâns de âlve diken.
Lichtet kwier himsels
foar kreaze froulju.
Somtiden mei in glimk,
in âld en eptich minske.
In bleate holle efter it stjoer
fynt paad. De wite hoed
syn master.… Lês fierder
in huvering lûkt troch de bosk
it wetter wurdt spegeljend flak
gjin fûgelflecht mear no, in mosk
sit triljend yn it fearrepak
wa rint dêr troch it blêdedak
wat dûnset dêr om op ‘e mar
it spoeket
in skym
seachsto har… Lês fierder
Fan hynderterpen
de droechten yn folle see
faai heech it wetter.
In fynst fan minsken
oars foar ’t ferstân de happen
misbegryp op ’t Waad.
Technyk har brekken
natuer har oare wetten
gjin fan beide ’t paad.
Seis hynderfroulju
fan âldtiids de ynstinkten
har dyk ta behâld.… Lês fierder
| Omsjen Fier fuort de lannen, heit Ik ets bast en beam yn my De beam ferjit ik net noch de goede grûn |
Sjarmeur út oare oarden Moatte de staken yn ’e swette Doare hat ferlet fan toasken Nee, |