Het is het lichten van de zee,
Het is maar de zee, die licht?
Jacqueline E. van der Waals (1868-1922)
Dyn tij lit it op de râne fonkje
spielst oer dek en roef
baarje tsjin hout en
wurksike naden
Ik in skip
Kinst my brekke
Of bin ik skûte
én seeman
In seeman fan sân
bin ik
helm en swurden poetst
de skulpen fan de lûken
Yn dy sile
En dan sjonge
sjonge út sâlte brevieren
it is it ljochtsjen fan de see
it is mar de see, dy’t ljochtet?
Ik sânje dy… Lês fierder
fier foarby de ferwachte sinne brekt
in barren iepen, slacht de izeren wolk fjoer
knappe lâningslampen stikken boppe
it krekt ynsiedde fjild mei nij libben
se ferlieze hichte, harren loftskip warber
op de fideofilmkes dy sy jit bewarret yn
beskreaune doazen ûnder har kant fan it bêd
reaget de loft fol stof fan dit twasidich ferline
de ballon brekt iepen, twa parten fjochtsje fûl
de tredde wurdt út it each ferlern
stiet oan de sydline en lit nijberne triennen
rinne, in ûnderstream kuollet syn namme
allinnich, ropt de iensumens op yn oerfloed… Lês fierder
Wat ik net staverje koe: de graffiti op in muorre
de kofje yn ’e trein, dyn hannen dy’t yn in letter
jier komme soenen en ik frege my oan ien tried wei
ôf, gliidzje ik fan de dagen ôf, hat immen it ljocht
betocht of bin ik sa mankelyk as de hûnen yn it A-
kwartier dêr’t de maartske moanne trille op it punt
fan nachtenlang âlde fuotstappen telde ik sa fan ja
ik bin net lokkich, ik bin de wyn, ik bin it lêste punt
no bin ik wol âlder, no fiel ik krekt dyn hannen, no
bin ik langer, wizer en tryster, sadder though woman-
like, ha ik de djipreade lippestift en wit ik wol hoe’t
ik dûnsje sil as de planeet yn myn palmen raant en ik
tink altyd oan dy, altyd oan in oar, oan dy dy’t ek sa
dûnset op it hurde ritme fan ’e platte ierde ûnder ús.… Lês fierder
Dat in minske alles ferlieze koe,
safier wie ik net west
Mar ûnder it daksrút
begroete ik de stjerren
en skrok fan myn eigen stim
It wie trije oere nachts
It lûd fan tillevyzje
lytser as de stilte
It tsjuster grutter as it ljocht
Nea dat op my wachte
sels gjin leechte mear… Lês fierder
Myn libben
soe net sûnder
Skylge kinne
dat plak oan
d’oare kant.
Dat rûnom see
harsels, mysels is.
Dreamen op
de kadekant
dy as netten droechje.
Myn boaten
yn de brâning,
ik sjoch net
efterom, mar lis
myn wraksel del.
En fyn yn ’t
helmgers rêst.
Lit wolken driuwe
as ’t skip dat
hûs ta bringt.… Lês fierder
Jûn komt
oer sinne.
As gjin ljocht
mear skynt,
hâldt fêst
doch net út.
Bewarje ’t skimerskynsel
fan wat net is.
Weagje ’t tjuster
as it ljocht
dat gjin is,
doch net út.
Nip de râne
rânerûn de nacht.
Priuw ’t as âlde jenever
ten earsten hieltyd.
Rin de râne rûn
en wachtsje op.
Nim dan slok.
Net troch drinken
dochs te nippen
oan it tsjuster,
wêryn dyn hope,
dyn neuksel
ferburgen lei.
Om’t fjouwer pylders
fan sjippestien, moarns
myld te wachtsjen stean.
Weagje.… Lês fierder
De middei is healwei
de knipperkes dien
‘t is tiid foar tee tsjettelfol
De sliep hat it net ferdreaun
de jacht op doedestiids
dreamen tewekker gelyk
Yn har eagen in simmerjurk
it dûnsjen op freedtejûn en
dernei tútsje op ’e hoeke
En winterdeis swart iis
pronkride op de baan by skimer en
de rook fan waarme poeiermolke
Hja fielde him dwerstroch
syn leaden jas hinne
wylst izer it wetter bruts
De middei is healwei
it dûnsjen hâldt net op
de baan is fan har… Lês fierder