de titelroazen op it bultsje bloeie
de stoarm skuort fûl oan it giele folkje
mei blidens sjoch ik dat se fleurich dûnsje
sinneglâns ja en der driuwt ek in wolkje… Lês fierder
de titelroazen op it bultsje bloeie
Reagearje
Poëzij
Byfal fan minsken / Menschenbeifall
Byfal fan minsken
Is net hillich myn hert, moaier fan libben fol,
Sûnt ik leavje? Wêrom achten dochs jim my mear,
Doe’t ik grutsker en wylder,
Wurderiker en leger wie?
Och! De kliber foldocht, wat foar it merkplein doocht,
En de feint hat allinne heech dy’t har macht brûke;
Oan it godlike leaut dochs
Inkeld ien, dy’t it sels ek is.
Oersetting:Piter Boersma
Menschenbeifall
Ist nicht heilig mein Herz, schöneren Lebens voll,
Seit ich liebe? Warum achtetet ihr mich mehr,
Da ich stolzer und wilder,
Wortereicher und leerer war?
Ach! Der Menge gefällt, was auf dem Marktplatz taugt,
Und es ehret der Knecht nur den Gewaltsamen;
An das Göttliche glauben
Die allein, die es selber sind.… Lês fierder
kutsjebef
by it slikjen fan dyn poes
moast ik ynienen
(net dat ik it woe ofsa)
tinke oan ús mem
sei altiten
mei útslaand lûd
katten bin’ smoarge bisten
dertsjinyn bringend
poezen bin’ o sa
skjin op harsels
gau trochslikjend
betocht ik my
wie it wol faker ûniens mei ús mem… Lês fierder
By William Butler Yeats: Peaske 1916
Peaske 1916 giet oer de gewelddiedige dea fan fjouwer Ieren dy’t troch de Ingelsken deasketten waarden. Dat is no hûndert jier ferlyn en wurdt yn Ierlân op grutte wize betocht. Ien fan dy fjouwer “martlers” wie de man dy’t mei Maud Gonne troude. Maud Gonne wie Yeats syn muze, de frou dy’t er jierrenlang yn syn gedichten besongen hie. Dat Yeats ferlear it fan syn konkurrint yn ‘e leafde, McBride. Oer de man dy’t mei syn muze troude skriuwt Yeats yn it gedicht dat hjir oerset is:
Oan dy oare hie ik gjin nocht,
dat wie in sûpert en in blast.… Lês fierder
foarmen fan letter
op it lege strân hearde ik in bern
laitsjen, ús soantsje smiet wer
boartlik in bal omheech
do kaamst derby
sloechst dyn earm
leafdefol om my hinne
ik seach dyn langst
de jonge dy’t dyn oanwêzigens
net opmurk, rekke betize
yn it letter dat wy sels foarme hiene
in fersplintere libben
elk op syn eigen paad… Lês fierder
patatsje oarloch
stietst dêr ynienen
ik wie yn in opstiging
mar dêrmei o sa wolkom
as fykjend yn in swolm
mei dêrachter yn it neonljocht
heite, noait hie ik tocht
dat de febo it dekôr soe
fan dit leafdesgedicht… Lês fierder
De koartens / Die Kürze
De koartens
‘Wêrom bisto sa koart? hâldsto, as earder, dan
No net mear fan it liet? Do fûnst, as feintsje, dochs,
Yn de dagen fan hope
Asto songste, de ein wol nea!’
As myn lok is myn liet. – Wolsto yn ’t jûnich read
Bliid dy baaie? Ferdwûn is ’t, en de ierde kâld,
En de fûgel fan nachts tiid
Is in lêst foar de eagen dy.
Oersetting: Piter Boersma
Die Kürze
‘Warum bist du so kurz? liebst du, wie vormals, denn
Nun nicht mehr den Gesang? fandst du, als Jüngling, doch
In den Tagen der Hoffnung,
Wenn du sangest, das Ende nie!«… Lês fierder