Dêr sieten oan de iene kant (lofts of rjochts, dat wie net te sjen yn it tsjuster) de seis dy’t wy al kenne: Desiderius Huizinga, Wouter Boskma, Abdul Kinksma, Hendrik van der Balk, Marco Rutario en de Sersjant, dy’t gjin namme hie. De oare seis (lofts, rjochts?) koene net by har yn it skaad stean en wiene fan in lichter alloai. Nettsjinsteande sille wy har oan de ferjittelnis ûntkrije want de genede is ek foar it mindere ornearre. Dêr sieten:
Fido Simmer, in man dy’t feroardield wie foar it siedzjen fan hate tsjin beskate befolkingsgroepen, in sterke propagandist dy’t by ferkiezingen in protte stimmen krigen hie.… Lês fierder

– De VOC, ferfette Van der Balk, wie net in steatsbedriuw mar in kommersjeel bedriuw. De wiere gruttens fan Nederlân siet him net yn in kommersjele ûndernimming dy’t har wjergaders ek yn oare westerske lannen wol hie. Nee, de wiere gruttens sit him doch yn de skilderkeunst, de literatuer en de kombinaasje fan beide. Dyselde frije tinkers dy’t sa narre waarden ha de bysûnderste boeken skreaun. It is de tiid fan Hals en Rembrand, Vermeer en Van der Venne, Coornhert en Spiegel, Huygens en Bredero.

Van der Balk wie no syn Kalashnikov oan it ynpakken. Desiderius twifele efkes oft dit wol in gaadlik momint wie om Van der Balk noch mear te fuorjen.… Lês fierder