Proaza

Froukje Postma

Grutte earen

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

‘Wêrom kin hy no noait ris nei my lústerje!’ Gûlend jout Marchje har op ’e bank del. Wêrom is har freon sa no en dan sa’n ferskriklike hurk!

Se aait har kat Boris dy’t oprôle yn ’e hoeke fan de bank leit te sliepen. Hy begjint daliks te spinnen. Har triennen dripkje op syn read-oranje hier.

“Gelokkich kinsto wol hiel goed lústerje,’ flústeret sy. ‘En boppedat fertelsto noait wat troch oan in oar.’

Boris iepenet ien each.

‘Ja, duh. Oan wa soe ik it fertelle moatte,’ brommet hy. ‘Dyn freon lústeret alhielendal net nei my.’… Lês fierder

Henk Nijp

Lêste simmerdei

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

Wy ornearren dat wy de simmer hjoed wol útkonfoaie koene. No ja simmer…, mear wat in sneue parody op wat wy wend wiene de lêste jierren. Mar neffens de berjochten soe it noch even wêze dit wykein. It kaam lykwols allegearre wat let op gleed, wysels ek trouwens. It bleau mar griis en dampich. Tsjin middei kaam de sinne der dan dochs wat skruten by mar it fanatykste wie der wol ôf.
Mar dochs …, wy koene moai noch even op C oan om wat boadskippen en om, grif foar de lêste kear fan ’t jier, by see te sjen. Nei alle gedachten wie der noch wol in strântinte iepen en koene wy dêr in ‘broadsje dit of dat’ krije.… Lês fierder

Lomme Schokker

It tiidrek fan in gedicht

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

Doe’t ik in jier of sechtsjin wie en guon bestimde langsten my wat yn de wei sieten, foarme stadichoan de poëzy in begearich perspektyf yn myn lege jûnen. Ik typte sokke gedichten oer as dizze fan Tjits Peanstra: “Lit ús in hûs fan stilte bouwe, mei muorren fan leafde en in dak fan frede, mei keamers fol blydskip en in tún, in tún mei hwat ljocht en hwat skaed mei hwat sjongende fûgels en in slûgjende kat op it paed.” Sa’n gedicht snapte ik teminsten en de ynhâld wie wat ik nedich hie. Dy multomap mei in legioen oan gedichten haw ik noch.… Lês fierder

Anne Feddema

Passe-Partût

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

Hjoed, rju eale, ensafh lêzers, woe ik it mei jimme hawwe oer…it of de, sels witte, Passe-Partût.
De wát?…de (of it dus) PASSE-PARTÛT.
Koartsein: de kartonnen skieding, râne, om in tekening, akwarel, skilderij op papier, ensfh. yn in list, dy’t je dan ophingje kinne oan it lewant of wat je der ek mar mei dwaan wolle.
It is in lienwurd út it Frânsk en betsjut, je kinne it der al yn lêze as jo in bytsje niget oan taal hawwe,…kaai dy’t op alle doarren past.
Yn taal wurdt it wurd ek brûkt foar wurden, dy’t alles en neat betsjutte: plakfine, neist, yn ferbân mei…no sa.… Lês fierder

Berber Spliethoff

Leafde is loslitte

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

It ferhaal Leafde is loslitte fan Berber Spliethoff is de winner fan de ferhalewedstryd 2021, dy’t BoekfeestBoek útskreaun hat.

 

Leafde is loslitte

Baukje stapt mei in pear grutte tassen troch de doar fan ‘Greidegea’. Se hat de klean fan Jan wer hearlik skjin en strutsen yn de tas sitten. Hy hat altyd sa krekt west op de klean. Sy sil soargje dat dat sa bliuwt no’t er wat minder is.
Se hat ek noch efkes by de fiskboer lâns west. Jan is gek op in hjerrinkje. Sels griist se fan sa’n glysterich stjonkbist. Mar út leafde dogge je in soad.… Lês fierder

Jelma Knol

Bredevoort

Pleatst op
Reagearje
logo.ensafh

Yn it âlde stedsje lizze de boeken te fergieljen achter de finsterruten fan de antikwariaten. In patserige kabriolet rydt troch de nauwe strjitten, benzineroken achterlittend dy’t wol in heal oere hingjen bliuwe. De man achter it stjoer hat in learen pet op en neist him sit sa’n wiif. Jaja, jo moatte de plasse wol tsjin de sinne beskermje en ûnderwilens it ark koel hâlde. De terrassen neist de âlde fêsting sitte bomfol mei minsken dy’t de nije frijheid fiere.

It is monumintedei, in prachtgelegenheid om jo oldtimer te showen. Honoré de Balzac strúnt yn syn muontsepij troch de strjitten. Hy hat fan ien oere nachts ôf sitten te skriuwen.… Lês fierder

Giny Bastiaans

Ferkeard ynskat

Pleatst op
2
logo.ensafh

Yn it healtsjuster stie ik by de pompoenen ferwoest de 47ste slak troch te knippen. Ik skrok my sawat in ûngelok doe’t ynienen freon M njonken my stie.
‘Wat dochstû no?’ tettere hy yn myn ear.
‘Dat sjochst dochs wol?’ raasde ik werom.
‘Hoechst net sa te razen,’ sei er fyntsjes, ‘Ik bin net dôf.’
‘Dat bist wol,’ snaude ik werom, ‘mar dêr giet it no net om.’
‘Ik fyn dat neat foar dy,’ sei er, en aaide my oer de holle mei de oprôle krante dy’t er yn ’e hân hie. ‘Oars pakst se altyd sachtsjes op. Dochst de slakken yn in ammerke en dan yn de kontener!’… Lês fierder