De moanne moast grut en read wêze, mar ik seach der neat fan. Oare dagen wie de moanne om healwei tsienen goed te sjen, boppe it dak en net foarby de iene beam dy’t tsjin de wyn yn woeksen wie. Mar no net. It wie ljocht genôch om it opskrift op it boerd noch te lêzen, „Vanavond Supermaan – 21:40 op z’n mooist”, en 21:40 wie it, dêr koe it net oan lizze. Ik soe de dyk mar op om nei te gean oft dy moanne wol te sjen wie.
We sieten op Tessel, noch altyd. De wyn, de dyk, de loft en net te folle oars.… Lês fierder