Oarekant fan it lûd, soms, kleur
Kalme geast, ûnderdompele,
yn it alderwytste, en waarmste giel.
molekulen binnenyn,
fine fermoedsoening
mei de ûneinichheid.
Sulverwyt Merkuriusfocht,
skilderet myn biente
mei it sêfte ljocht.
Do bist werom.
Ryklik, waarm sâlt,
wetter hat my ynkapsele.
Sels yn dizze stoel,
yn dizze lege keamer.
Op it droege.… Lês fierder
It jonkje op it omslach fan Meindert Bylsma syn novelle En dêr marsjearje ik hinne sjocht de lêzer in bytsje skou en ôfwachtsjend oan. Yn ’e hân hat er twa kreaze skuon: wêr sil dat hinne?, tinkt de lêzer. Mar wêrom marsjearend?
Bylsma makket dat dúdlik oan ’e hân fan syn autobiografyske oantinkens, dêr’t syn militêre tsjinsttiid sintraal yn stiet, mei ynbegryp fan in skoft yn Dútslân. Mar syn bernetiid en de reade achtergrûn fan syn pake en âlderlik hûs komme ek oan ’e oarder. De skriuwer skeakelet fernimstich om fan de iene nei de oare perioade yn syn libben, gauris mei in kaaiwurd (bygelyks sneuvelje) as brechje.… Lês fierder
Wy geane fierder mei de werjefte fan Arjen H.P. van Tuinen syn blogkes. Hoe’t it ek wer krekt sit mei dizze publikaasjes wurdt yn diel ien útlein. Cvdw
Moarn giet de koffer iepen…
Justerjûn krige ik in mail fan Madelon Kiestra. Der soe in koffer mei tige wichtige dokuminten by frou Radsma besoarge wêze, dy’t de koffer net iepenmeitsje doarst, net sûnder selskip en begelieding alteast. Wy hawwe in ôfspraak makke dat ik moarntemiddei delkomme sil, ik haw de hiele wike frij nommen, dat komt alsa net sa min út. It hie mei Simke te krijen, sa hie Madelon fan de frijwat senuweftich frou Radsma begrepen.… Lês fierder
“In bondel is foar my in soarte fan autobiografy. It is prachtich om in nij boekje te meitsjen, ferfelend is it dat it de wrâld yn moat, dat dêr har skientme ferboelguodde wurdt.”
Bartle Laverman (Ljouwert, 1948) hat nei’t er de oplieding ta ûnderwizer folge, MO-Nederlânsk en LO-tekenjen studearre. Dêrnei folge er oan de Ryksuniversiteit yn Grins noch teoretyske en wiisgearige pedagogyk. Hy studearre yn 1977 cum laude ôf. Bartle hat as dosint filosofy wurke op de Academie Minerva yn Grins. Tegearre mei syn frou, byldzjend keunstner Hannie Kamstra, hie er oant 1996 in biologyske buorkerij en tsiismakkerij. Sûnt 1990 hawwe sy De Tunen fan De Griene Dyk, in ekologyske blommetún fan trije hektare.… Lês fierder
Ik ha it earder nea sa foarsichtich dien
De swiete drankjes fan dyn mûle
Binne as kastielen wosken yn hunich.
Ik ha it earder nea sa foarsichtich dien.
Do hast in kring fan kastielen
Om myn pimel set en litst se wimelje
as it sinneljocht op ’e wjokken fan fûgels.
(Oersetting: Piter Boersma)
*
I’ve Never Had It Done so Gently Before
The sweet juices of your mouth
are like castles bathed in honey.
I’ve never had I done so gently before.
You have put a circle of castles
around my penis and you swirl them
like sunlight on the wings of birds.… Lês fierder
Op himsels is it in wûnder dat ik noch wat haw mei de Fryske literatuer, want ik fielde my no net fuortendaliks oansprutsen troch al dy boereromans út de Fryske kanon dy’t op de lêslist stienen foar it eksamen Frysk, sa’n tritich jier ferlyn. Al dy oersaaie românses dy’t yn it foarste plak basearre wienen op de bunders lân fan it mantsje en de heupbreedte fan it wyfke: ik hie der neat mei. En as der alris in boeresoan teology studearje soe, gie er binnen in pear moanne ten ûnder oan de ferdoarne ferliedings fan de grutte stêd, wat dan yn de measte gefallen ek noch Grins wie: sukkel.… Lês fierder
wjerljocht
wjerljocht sammelet kleur en fjoer
laserpylken sjitte út it wetter fuort
nêst ferbaarnt, eksters skatterje
hûs riist neaken op út reek en jiske
bonkerak sjoot balken, spikers, inisjalen
fêstlein yn in boek fan myte en leginde
rendez-vous-skommel
wurden rûgelje út myn holle
stuiterje op noas en tosken
skerp, skjin en parfumearre
morfemen wize twa skonken paad
glinsterje en reflektearje de nacht
oant de rendez-vous-skommel ferskynt
wite skipkes
sinne glûpt troch beammen
reindrip foar it finster filteret
kleuren giselje de oseaan
trije skipkes dobberje op it tij
fersjitte fan foarm, ferstopje har
wurde wyt yn ’t baarnend ljocht
*
Rinnend lâns it 4 km lange strân fan Hendaye op de lette jûn- elke dei in oardeloere – mei útsjoch op de Atlantyske Oseaan, kamen dizze fersen/observaasjes eins fansels yn myn kop omheech; as ik wer thús wie skreau ik se op, sa likernôch tusken novimber ’15 en septimber ’16.… Lês fierder