Lomme Schokker

In freedtemoarn yn de bollefjilden

logo.ensafh

In tút, derút en dêr stapt se hinne, de frou fan krekt santich dy’t al de helte fan har jierren mei my troch it libben giet. Yn in fynreade reinjas rint se monter oer it parkeardek nei har earste faksinaasje. Kapusjon oer de holle en har papieren yn ’e hân. It docht my wat om har sa rinnen te sjen. Soks ha ik tsjintwurdich hieltyd faker, samar in ûntroering mei in oanslach yn ’e eagen. Graach smyt ik it op de jierren, mar it kin ek myn muzyk wêze út it USB stickje. I’m sittin’ in the railway station, got a ticket to my destination… homeward bound.Lês fierder

Giny Bastiaans

Habtamu

logo.ensafh

Ik kaam har yn it sintrum fan Burgum tsjin. Wat seach se wyt om ’e snút. Dat wie ek gjin wûnder, se hie har man in pear wike lyn ferlern.
Ik frege hoe’t it mei har gie. Mar dêr joech se gjin antwurd op.
‘It giet net goed mei de partij,’ sei se. ‘Mar ja, dat is gjin nijs. Myn man hat him der dea oan ergere. Hy sei: “Se meitsje it der ek nei. Dat se net mear op ús stimme. Alles is ommers opdoekt. It ombudswurk, fakbûnswurk, de reade roas op 1 maaie. Yn ’e ried sitte gelearde minsken, mei in goed ynkommen.… Lês fierder

Janneke Spoelstra

‘hij börtet licht mei dyn beeld fan’

logo.ensafh

De titel fan ’e debútbondel fan Joël Hut is börtersgrut. De boarters binne grut, sa lês ik de titel. It liket ek wat op ‘boartersguod’. Boarterij foar grutte minsken?

De bondel is yn trije skiften ferdield: ‘spul. wat der is’, ‘spul. wat der spile’ en ‘spul. wat der spile is’. Giet it yn it earste skift om ‘spul’ yn ’e sin fan guod? Yn it twadde en tredde om it spyljen fan spultsjes, it spile hawwen fan spultsjes? We sille sjen.

Elk skift hat 8 gedichten. Der wurdt boarte mei taal, dat is al gau dúdlik, de taal fan ’e Súdwesthoeke.… Lês fierder

Marcel Plaatsman

De reade moanne

logo.ensafh

De moanne moast grut en read wêze, mar ik seach der neat fan. Oare dagen wie de moanne om healwei tsienen goed te sjen, boppe it dak en net foarby de iene beam dy’t tsjin de wyn yn woeksen wie. Mar no net. It wie ljocht genôch om it opskrift op it boerd noch te lêzen, „Vanavond Supermaan – 21:40 op z’n mooist”, en 21:40 wie it, dêr koe it net oan lizze. Ik soe de dyk mar op om nei te gean oft dy moanne wol te sjen wie.
We sieten op Tessel, noch altyd. De wyn, de dyk, de loft en net te folle oars.… Lês fierder