Friedrich Hölderlin

De skûlherne fan Hardt

Nei ûnderen sinkt it wâld
En knoppen allyk, hingje
Nei binnen de blêden, foar har
Bloeit dêr in delte op,
Net sûnder ferhaal.
Dêr ommers kaam Ulrich
Lâns; faak mimeret, boppe de fuotleast,
In grut needlot
Ree, op it oerstallich plak.

Oersetting: Piter Boersma

Der Winkel von Hardt

Hinunter sinket der Wald
und Knospen ähnlich, hängen
Einwarts die Blätter, denen
Blüht unten auf ein Grund,
Nicht gar unmündig.
Da nämlich ist Ulrich
Gegangen; oft sinnt, über den Fusstritt,
Ein gross Schicksal
bereit, an übrigen Orte.… Lês fierder

Libbensrin

Wat grutters woesto ek, mar de leafde twingt
Us allegear del, it lijen bûcht krêftiger
Mar hy draait net foar neat
Us bôge, nei wêr’t er weikomt.

Omheech of omleech! hearsket yn hillige nacht,
Dêr’t de stomme natuer op nije dagen briedt,
Hearsket yn de skeanste ûnderwrâld.
Net wat rjochts, in rjocht ek noch?

Dat waard ik gewaar. Want nea, stjerlike masters lyk,
Ha jim himelsken, jim allesynstânhâlders,
Nei’t ik wit, mei belied
My oer it sljochte paad laat.

Dat de minske alles besiket, sizze de himelingen,
Dat er, trochfuorre, leart om te tankjen foar alles,
En de frijheid ferstiet,
Op te brekken, nei dêr’t er wol.… Lês fierder

Helte fan it libben

Mei giele parren hinget
En fol mei wylde roazen
It lân oer nei de see,
Jim prille swannen,
Draaierich fan tuten
Hâlde jim de kop
Yn ’t hillichnofteren wetter.

O ik, wêr fyn ik, as
It winter is, de blommen, en wêr
De sinneskyn,
En skaad fan de ierde?
De muorren stean
Wurdleas en kâld, yn ’e wyn
Kriezje de waaiers.

Oersetting: Piter Boersma

Hälfte des Lebens

Mit gelben Birnen hänget
Und voll mit wilden Rosen
Das Land in den See,
Ihr holden Schwäne,
Und trunken von Küssen
Tunkt ihr das Haupt
Ins heilignüchterne Wasser.

Weh mir, wo nehm ich, wenn
Es Winter ist, die Blumen, und wo
Den Sonnenschein,
Und Schatten der Erde?… Lês fierder