Jarich waard brimstich wekker. It hie in tige ûnrêstige nacht west. It bêd lei net lekker, it kessen wie fierstente sêft en it strie kribele him troch it sloop hinne. Hinne en wer rôlje hie neat opsmiten, dat de sliep hie skier en ritich west. Hy gong der mar ôf doe’t de fûgels begûnen te sjongen. Hy geat wetter yn in skaal en smiet wat yn it gesicht. Hy rûn nei bûten ta en seach it hear oer.
Doe’t de hoanne kraaide helle Jarich it wijreekfet op en rûn nei it alter ta. It wie in koarte stiennen pylder bekappe mei in blêd.… Lês fierder