We koenen net fierder.
Oan ’e ein
fan de lange pier
by Moddergat
ticht by
Ingelskmanplaat.
Foar it earst dy middei
swijden we.
It wie sêft neijierswaar,
de sinne skynde,
de see lei stil oan ús fuotten.
As op in teken,
of tafallich,
draaiden ús gesichten
tagelyk
nei mekoar ta.
We seagen mekoar oan,
noait earder fan sa tichteby.
Us mûlen
waarden nei mekoar ta lutsen
as magneten.
We koenen net werom.… Lês fierder
It moaiste part út Misschien Esther, de debútroman fan Katja Petrowskaja is foar my wol ‘Mogendovid’. Esther is yn Warschau, de stêd dêr’t har beppe Rosa berne is. Se keapet dêr in elpee dêr’t in davidstjer op stiet. Se koe foar dy tiid (yn de Sovjet-Uny) allinne fiifpuntige stjerren en fernuveret har deroer dat dizze stjer út seis punten bestiet. Yn Kiev set se de elpee op en har al deminte beppe fan wa’t se nea in wurd Jiddysk heard hat ‘begon opeens overmoedige liedjes in een dakloos mineur te zingen, eerst de woorden volgend, ze nalopend, daarna zonder aarzeling in gelijke pas en plotseling op de woorden vooruit, vrolijk en overhaast, en ik luisterde naar haar met hetzelfde ongeloof als waarmee ik de mogendovid op de lp had afgetast.’… Lês fierder
(Van Tuinen hat yn dit weblogfragmint de posysje fan alwittende ferteller ynnaam; it is net rjocht dúdlik wêrom. cvdw)
De koffer
Frou Radsma hie suver wat oerstjoer en skriemerich west nei it petear mei dy eigenwize fint út Ljouwert. Madelon hie noch yn bestân stien en sis de folgjende ôfspraak telefoanysk ôf, mar dat hoegde net, sa sei it âld wyfke doe’t se letter wat bedarre wie. De wierheid moast sein wurde. “Ik bin der no noch,” wiene de lêste wurden foar’t se ôfskie naam fan Madelon en de doar fan har keamer yn fersoargingshûs Bethania ticht die.
Nei in knipperke fan sa likernôch in kertierke – it iten hie lykas wenst wer nei neat smakke – gie frou Radsma nei ûnderen ta, nei de neffens guon gesellich ynrjochte rekreaasjeseal.… Lês fierder
‘ik sjoch om; de wolkens leinen ûnder myn fuotten
en op dat stuit skynden my Athos
en Olympus minder ûnleauwweardich ta’
(Petrarca, Beklimming fan de Mont Ventoux, 1336)
in begearich bûnte tried nei boppen koarkebreide file
fytsdissipelen ta skonken ferwurden waarmdraaid
der is hoop op in heelhûdse reis
en dêr hâldt de iendracht op
elk no allinne mei hert en holle en geast
elk no it folk fan eigen ryk en draken
wat is de spankrêft fan it liif
it kapitaal fan kadâns en hert
de top himet swier en djip
lit him dreech bemasterje
der soenen goaden en reuzen tahâlde
by de grutte wite toer
poerlefinkje shirtsjes fan Peugeot
Vini Fantini en Team Sky
wichtich by it snoeien fan beammen
is sjen hoe’t de foarm him hâldt
dat is berchôf fierwei it swiertepunt
oare prakkesaasjes binn’ foar letter
ûnderoan yn it doarp dripket it lycra leger
it terras fan Le Relais du Ventoux op
en bouwt mei barokke krollen
in pleisterplak fan ferbûn… Lês fierder
‘Om helder yn ’e holle te wurden giet de ien te draven en de oar te winkeljen en ik pak de pinne om dingen foar mysels op in rychje te krijen.’
Marga is op 16 febrewaris 1955 berne yn Ljouwert en hat dêr oant har sande jier ta wenne. Dêrnei ferhuze se nei Easterein. Se folge de ûnderwizersoplieding oan de PA yn Snits. Yn 1987 gie se as weryntreedster oan it wurk by de Stichting Basiseducatie Zuidwest-Friesland, letter opgien yn it Friesland College. Dêr folge se in post-HBU-stúdzje folwoeksene-edukaasje wêrnei’t se Nederlânsk en kompjûterles joech yn Snits. Op it momint jout se ekstra stipe by it fak Nederlânsk oan MBU-learlingen op it Friesland College yn Ljouwert.… Lês fierder
By ‘De lege plakken’ fan Adrian Grima
Foar Poetic Potatoes, in projekt fan de Bildtse Aardappelweken, mocht ik fan ’t foarjier nei Malta. Yn it ramt fan KH18 ha ik tegearre mei Janneke Spoelstra op Malta foarlêzen. Ik ha dêr ferskillende dichters troffen. Ien fan harren wie Adrian Grima. Hy is doktor yn de Malteeske taal- en letterkunde en wurket op de universiteit fan Malta. Al hiel lang is hy warber yn en foar de Malteeske literatuer. Hy skreau ferskate fersebondels. Gedichten fan him binne oerset yn û.o. it Frânsk, Dútsk en Ingelsk. Oer de hiele wrâld lies er foar op poëzijfestivals.… Lês fierder
Geart Tigchelaar hat in moai blok om west op ‘e fyts fan ‘t simmer. Dat hat him in weareld oan ynspiraasje foar gedichten en ferhalen jûn. Yn dizze rige skriuwt er ferhalen dy’t situearre binne yn de lannen dy’t er oandien hat. De skriuwer/fytser hat der sels in gruttere of lytsere rol yn. Hjirby it achtste ferhaal.
Ik koe har teminsten noch meikrije om mei my de bosk yn de beien te plôkjen. It moast foar de helsdoarren weikomme, mar ik hie it rêden. Mar om mei my de hiele middei yn it bushokje te stean woe se net. Stel je foar dat se ris sjoen wurde soe troch har freondinnen.… Lês fierder