Op it steapeltsje mei te besprekken boeken lei de twatalige bondel fan Aggie van der Meer, Tei-iizje / Lok-azen, út 2014, in útjefte fan Uitgeverij De Contrabas en Hotsum. Oaren hawwe al skande sprutsen oer de leafdeleaze foarmjouwing fan dizze bondel en mei ien eachopslach sjochst yndied wat der oan de lay-out mankearret.

Mar ek ynhâldlik en kwalitatyf hie der mear omtinken jûn wurde moatten oan dizze ûngelikense poëzysamling. Der sit nammentlik in moaie, oangripende bondel mei fersen oer ferlies, âlderdom en in stadich ferfal fan geastlike fermogens ferburgen yn Tei-iizje en dat komt der no net út. In stevige redaksjonele begelieding, in betûfte hân dy’t wit wannear’t hy of sy de reade pinne brûke moat, immen dy’t it Frysk en Nederlânsk flink behoffene hie: dat hie allegear in stik holpen.… Lês fierder

Troch it dichtwurk fan Albertina Soepboer waait faak in stevige seewyn dy’t my as lêzer de noardlike lânskippen oan de kust foartsjoent. Neist har frisse, elemintêre taalgebrûk en sobere foarmerykdom binne it ek de ûnderwerpen dy’t my bekoare: de bernetiid, leafde, dea, de seizoenen, it yninoarranen yn guon fersen fan it no en it ferline, de ferwizings nei archetypyske symboalen, getallen en/of kleuren. De taal yn dizze bondel is sober en tiidleas. Wol blinkt de dichteres út yn it brûken fan âlde en nije wurden lykas ‘breake’ en ‘snietinner’.

It Herbarium dat se oanlein hat en dat yn 2014 by Frysk & Frij ferskynde, liket by earste lêzing net oars as it eardere wurk.… Lês fierder